JA MATKA, ZDROWIE

Chore dziecko a etat

Spotkało mnie ostatni coś bardzo, bardzo przykrego.
Zlikwidowano moje miejsce pracy 🙁 Pracy, w której spędziłam 8 lat i w której poznałam masę fantastycznych osób.
 Dodam, że bardzo lubiłam swoją pracę, i jak to mówiono w filmie Diabeł ubiera się u Prady– „każda dziewczyna dałaby się za taka pracę zabić”- czy jakoś tak ;).
To duże szczęście, myślę sobie, tak trafić, nawet na jakiś czas.

Mam jednak takie niezbyt miłe uczucie po tym wszystkim.
Zostały zwolnione osoby, które mają małe dzieci.

Co za tym idzie? 
 Małe dzieci, to choroby, wizyty u lekarza w godzinach pracy, nie przewidziane telefony z przedszkola, że trzeba jechać i szybko odebrać bo chore.
Dla pracodawcy, co rozumiem, nie jest to komfortowe, bo teoretycznie na takiego pracownika nie może liczyć w 100%.

Jak więc sobie z tym radzić? Jak sobie radzą dziewczyny, które są same, bez babć i osób, które mogłyby pomóc?

Jak dziecko idzie do przedszkola, to siłą rzeczy rezygnuje się z niani, jeśli wcześniej była. Znalezienie osoby, która byłaby zainteresowana pracą jako niania-tylko na czas chorowania graniczy z cudem (wiem z doświadczenia, próbowałam!).
Ja jestem tą szczęściarą, która ma mamę niedaleko i ona czasem mi pomaga. Jednak nie wymagam od niej zrezygnowania ze swojego życia, żeby zajmowała się Małą Zu zawsze i o każdej porze. Szanuje jej życie i jej plany. Cieszę się z tego co daje.

A co robią dziewczyny, które są same, których rodziny są daleko od miejsca zamieszkania? Jak godzą pracę na etacie i takie sytuacje? Wiem, jak to jest bać się o pracę, czuć się rozdartym.

Nie czuję pomocy ze strony państwa, w zasadzie prawie żadnej. Tfu tfu!! Mała Zu dostała się do państwowego przedszkola, ale to był chyba jakiś łut szczęścia! Znam masę dziewczyn, które tego szczęścia nie miały.
Przedszkole prywatne to 1300zł miesięcznie, mnie więcej. Niania na etacie ok. 2000zł bądź więcej (mówię z własnego doświadczenia).
 Chodzenie na zwolnienie, to też przecież obcinanie pensji, branie niani (jak się takową chętną znajdzie) to kolejne wydatki.

Jak to wszystko pogodzić??? Jak decydować się na kolejne dziecko? Czy to właśnie jest polityka prorodzinna?

Mam głowę pełną pytań.

ps. Nikomu nie życzę bycia zredukowanym 🙁

Poprzedni Next Post

You Might Also Like

2 komentarze

  • Odpowiedź www.babownia.pl 5 lutego 2016 at 13:57

    Ja kiedyś przeżyłam podobną sytuację. Moje dziecko było bardzo ciężko chore. Spędziliśmy na neurologii 2 miesiące. Próbowano pozbyć się mnie w firmie, żeby zatrudnić na moje miejsce dużo młodszego mężczyznę. Niestety kobiety dostają w kość za macierzyństwo, ale to wcale nie znaczy, że musimy się na to godzić.

  • Odpowiedź Magda Pałkus 7 lutego 2016 at 19:26

    Basiu, zgadzam się z tobą w 100 procentach! Rozmyślam, też nad tym czy taki stan można by jakoś zmienić?..

  • Twój komentarz